Wianek „Pszenica”

Kłosy pszenicy zbierane tuż przed żniwami, owies, kilka źdźbeł żyta i trawa pampasowa dla miękkości. Wszystko na obręczy z wikliny owiniętej sznurkiem jutowym, zamykanej z tyłu, tak że średnica zostaje stała.

Zboże schnie u mnie w wiązkach pod sufitem przez blisko miesiąc, bo świeży kłos jest jeszcze wilgotny w nasadzie i po związaniu potrafi zapleśnieć. Kiedy jest gotowe, przycinam łodygi na jedną długość i mocuję pęczkami po pięć–sześć sztuk, zawsze w tę samą stronę — stąd ten ruch, który widać na zdjęciu.

Pasuje do rudych włosów i do sukienek w kolorze ecru, na sesje sierpniowe i wrześniowe. Sprawdza się też na dożynkach i na weselach w stodole, bo jest z tego samego materiału co całe otoczenie.

Z kłosów wykrusza się ziarno — pierwszego dnia po rozpakowaniu warto potrzepać wianek nad stołem i mieć to z głowy. Po roku kolor będzie o ton jaśniejszy, a kwiaty łamliwe; to znak, że to prawdziwe rośliny, a nie tworzywo. Przechowywać na haczyku, nie w szafie pod ubraniami.