Opaska „Lunaria”

Lunaria, u nas nazywana miesięcznicą albo judaszowym srebrnikiem, obrana z łusek do samej perłowej błonki. Do tego kilka gałązek suchej trawy dla kontrastu i cienka gumka obszyta beżową taśmą.

Obieranie lunarii to robota na palce, nie na narzędzia: każdy krążek trzeba rozchylić i zdjąć dwie zewnętrzne warstwy, żeby została ta prześwitująca. Z pęczka zebranego we wrześniu nadaje się do opasek może połowa — reszta pęka przy obieraniu. Dopiero potem wiążę całość drucikiem i sznurkiem.

Najlepiej wypada w sesjach pod słońce i przy oknie, bo cały jej sens polega na tym, że światło przez nią przechodzi. Do sukni ślubnej w bieli i do kremu pasuje lepiej niż cokolwiek kolorowego.

Z biegiem sezonów odcień zblednie, a krążki zrobią się kruche i będą pękać przy zginaniu — proszę traktować to jako cechę materiału, nie usterkę. Krążków nie wolno przecierać ściereczką, bo się rozdzierają; kurz strząsać ruchem nadgarstka. Nie wkładać do foliowego woreczka, susz musi oddychać.